Przełom w technikach teledetekcyjnych rozpoczął się w 1999 roku, wraz z pojawieniem się na orbicie satelity o nazwie Ikonos. Był on przeznaczony do jednoczesnego obrazowania w kilku zakresach spektralnych - monochromatycznym, barwnym (RGB) i bliskiej podczerwieni. A równocześnie pozwalał na uzyskanie piksela terenowego (patrz: ramka "Najważniesze pojęcia") poniżej 1 metra. Ikonos stał się poważną alternatywą fotogrametrii lotniczej, która w tym czasie umożliwiała dostarczenie zdjęć o rozdzielczości terenowej około 50 cm i jedynie w barwach widzialnych. Z czasem na orbicie ziemskiej pojawiło się więcej podobnych satelitów. Obecnie możliwe jest zamówienie zdjęć z co najmniej kilku satelitów obrazowych (o rozdzielczości terenowej od 50 cm do 1 metra). Technologa pozwala na jeszcze większe przybliżenia, jednak regulacje prawne obowiązujące w USA, gdzie działają właściciele satelitów firmy GeoEye i DigitalGlobe, nie pozwalają na udostępnianie na rynku cywilnym zobrazowań satelitarnych o rozdzielczości poniżej 50 cm.

Dużą zaletą satelitów obrazowych jest możliwość pozyskania obrazu terenu o powierzchni nawet kilku czy kilkunastu tysięcy kilometrów kwadratowych w ciągu dnia. Wadą - kompletna bezużyteczność w przypadku pojawienia się zachmurzenia. A trzeba pamiętać, że chmury, szczególnie w naszych szerokościach geograficznych, przez sporą część roku skutecznie uniemożliwiają zobrazowanie znajdującego się pod nimi terenu.

Fotka z samolotu

Rozwój fotografii cyfrowej pozwolił na odrodzenie się fotogrametrii lotniczej w drugiej połowie obecnego dziesięciolecia. Cyfrowe lotnicze kamery fotogrametryczne, podobnie jak sensory satelitów, umożliwiają szybkie pozyskanie i opracowanie zobrazowania terenu. O wiele niższy niż w przypadku satelitów pułap fotografowania daje obrazy o znacznie bogatszej treści. Obecnie kamery lotnicze mogą zarejestrować obrazy z rozdzielczościami terenowymi od 20 do nawet 2 centymetrów. Pod względem dokładności wyznaczania pozycji poszczególnych obiektów terenowych narzędzia te mogą konkurować w niektórych przypadkach z klasycznymi pomiarami geodezyjnymi.

Na rynku polskim działa kilka firm fotolotniczych, stosujących wspomnianą technikę. Wykorzystywane są tutaj zwykle kamery austriackiej firmy Vexcel (należącej do Microsoftu) oraz amerykańskiej firmy Intergraph. Niezaprzeczalną zaletą obrazów rejestrowanych kamerami lotniczymi jest ogromne bogactwo szczegółów terenowych. Ich liczba zależy do rozdzielczości matrycy kamery oraz pułapu nalotu. Wadą tej technologii jest znacznie większa pracochłonność w opracowaniu wyników nalotów niż w przypadku materiałów satelitarnych. Przygotowanie jednolitego ciągłego obrazu średniej wielkości miejscowości przy stosunkowo małej powierzchni pojedynczego obrazu oznacza konieczność opracowania nawet kilku tysięcy obrazów. Jednocześnie samolot ma o wiele mniejsze niż satelity możliwości kolekcyjne (może fotografować mniejszą powierzchnię terenu w ciągu dnia).

[...]

Autor jest pracownikiem firmy technologicznej SHH Sp. z o.o., w której zajmuje się zastosowaniami systemów informacji przestrzennej, m.in. dla administracji publicznej. Był głównym specjalistą Wydziału Geodezji i Kartografii Urzędu Marszałkowskiego Województwa Dolnośląskiego. Przygotowywał też opracowania satelitarne dla administracji samorządowej.