Technologie teleinformatyczne w coraz większym stopniu umożliwiają gromadzenie bardzo dużych zbiorów danych i dostęp do nich z wielu miejsc. Pozwalają także na szybkie i selektywne wyszukiwanie danych, ich kopiowanie oraz modyfikację. Możemy również zaobserwować ciągły wzrost stopnia digitalizacji tradycyjnych zbiorów.

Patrząc jednak z drugiej strony, powszechność i dostępność Internetu powoduje rosnące zainteresowanie gromadzonymi informacjami. Nic więc dziwnego, że wraz z powstaniem pierwszej bazy danych konieczne stało się zadbanie o jej bezpieczeństwo.

Dane o charakterze (nie)twórczym

Bazy danych, stanowiące określone, uporządkowane zbiory danych, są chronione prawem autorskim. W grę wchodzi tu ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych (DzU z 1994 r. nr 24, poz. 83 z późn. zm.), a także ustawa o ochronie baz danych (DzU z 2001 r. nr 128, poz. 1402 z późn. zm.). W pierwszym przypadku normy prawne zabezpieczają bazy (lub ich poszczególne części) mające charakter twórczy (ze względu na specyficzny dobór danych, sposób zestawienia, ułożenia itp.). Z uwagi na konieczność ochrony większości tworzonych i użytkowanych baz, które nie mają twórczego charakteru, powstała ustawa zabezpieczająca pozostałe bazy bądź ich poszczególne części. Istotne jest, że ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych jest bardziej restrykcyjna, a także ma charakter nadrzędny względem baz, które mogą być chronione przepisami obydwu ustaw, co jest wyraźnie podkreślone w art. 1 ustawy o ochronie baz danych. Dedykowane prawo nie narusza ochrony treści bazy w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz innych przepisów prawa polskiego.

[...]

Autor specjalizuje się w tematyce aspektów prawnych IT oraz informatyzacji państwa. W pracy naukowej podejmuje tematy z dziedziny sztucznej inteligencji oraz analizy i eksploracji danych.