rys. B. Brosz

Ochrona programów komputerowych podlega zasadom ogólnym prawa autorskiego, z zastrzeżeniem odrębności, jakie przewiduje w stosunku do nich rozdział 7 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. DzU z 2006 nr 90, poz. 631).

Rynek oprogramowania wykształcił wiele modeli biznesowych jego udostępniania, które przez odpowiednio skonstruowane umowy licencyjne wiążą użytkowników końcowych. Różnorodność tego rodzaju umów i fakt, że są to klauzule dostosowane do kraju, z którego pochodzą, budzi wiele wątpliwości dotyczących faktycznego zakresu ich obowiązywania w polskim systemie prawnym. Używanie programów komputerowych na gruncie prawa autorskiego odbywa się na całkiem innej zasadzie niż innych utworów. Korzystanie z książki lub płyty muzycznej zakupionej w sklepie nie wymaga żadnej licencji, gdyż odbywa się na zasadzie tzw. dozwolonego użytku prywatnego z art. 23 pr. aut. (o ile oczywiście chodzi jedynie o użytek osobisty - własny lub kręgu osób pozostających w stałych stosunkach osobistych). Zupełnie odmienne reguły obowiązują w przypadku oprogramowania. Art. 77 pr. aut. jako przepis szczególny wyłącza możliwość korzystania z programów w ramach dozwolonego użytku prywatnego. W praktyce oznacza to, że musimy uzyskać odpowiednią licencję.

Licencje dotyczące programów komputerowych wprowadzanych do obrotu na skalę masową oraz produkowanych przez firmy zagraniczne mogą rodzić problemy związane ze skutecznością niektórych postanowień umownych. Są one związane z dwoma zagadnieniami - samym charakterem cywilnoprawnym zawieranych umów oraz z klauzulami prawnoautorskimi.

Autor jest specjalistą w zakresie prawa własności intelektualnej, prawnikiem w Kancelarii Prawnej Bukowski i Wspólnicy z Krakowa.