rys. B. Brosz

By móc bezpieczne i bez niepożądanych przerw korzystać z programu komputerowego, a zwłaszcza dla ochrony przed uszkodzeniami lub utratą danych, niezbędne jest podjęcie specyficznych form technicznej ochrony. Trzeba się pogodzić z faktem, że nie istnieje możliwość wyeliminowania błędów w oprogramowaniu. Nie ma także mechanizmów, które automatycznie ochronią nasze dane przed usterkami. Ostatecznie więc to w gestii użytkownika leży podjęcie czynności zabezpieczających korzystanie z programu komputerowego oraz generowane za jego pomocą dane.

Najbardziej popularną i najskuteczniejszą metodą ochrony programu komputerowego jest wykonywanie jego kopii bezpieczeństwa. Kopia bezpieczeństwa (ang. backup copy lub backup) to dane, które służą do odtwarzania innych, oryginalnych danych na wypadek ich uszkodzenia lub zniszczenia. Istnieje wiele fachowych metod archiwizacji. Niezależnie od sposobu jej dokonywania polega ona na różnego rodzaju duplikacji informacji i zapisywaniu ich na różne nośniki.

Omawiając problem kopii bezpieczeństwa, należy rozróżnić archiwizację danych, będących rezultatem działania użytkownika za pomocą danego programu komputerowego (np. teksty napisane w odpowiednim edytorze tekstu, bazy danych tworzone za pomocą programu) od kopii bezpieczeństwa samego programu, a więc zbioru danych (plików) niezbędnych do jego prawidłowego działania. O ile archiwizacja w pierwszym przypadku nie podlega żadnym ograniczeniom prawnym, to użytkownik bowiem jest twórcą danych i jest uprawniony do decydowania o sposobie korzystania z nich, to wykonywanie kopii bezpieczeństwa programu komputerowego jest przedmiotem regulacji prawnych wymagających szerszego omówienia.

Autor jest specjalistą w zakresie prawa własności intelektualnej, prawnikiem w Kancelarii Prawnej Bukowski i Wspólnicy z Krakowa.