Kwestię legalności korzystania z plików MP3 w miejscu pracy reguluje Ustawa z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2006 r., nr 90, poz. 631 z poz. zm.). Przewiduje ona ochronę przejawów twórczości (utworów), która dla swej skuteczności nie wymaga rejestracji lub zastrzeżenia. Dzięki takiemu zapisowi autorzy mogą czerpać ekonomiczne korzyści z udostępniania ich dzieł. Również plik w formacie MP3, czyli zapisany w formie cyfrowej (przechowywany na płycie CD, dysku twardym czy na serwerze), w świetle przepisów zazwyczaj jest utworem. Jako taki jest chroniony przez prawo autorskie, a korzystanie z niego wymaga zezwolenia autora.

MP3 a dozwolony użytek

Wyjątek od tej zasady stanowi pojęcie "dozwolonego użytku", ujęte w art. 23-35 prawa autorskiego, zezwalające na korzystanie z utworu bez konieczności uzyskiwania zgody autora. Zasada ta wynika z potrzeby powszechnej dostępności do wiedzy i ułatwia korzystanie z dorobku kulturowego. Z jednej strony daje więc pewną swobodę w dostępie do dzieł, z drugiej, co oczywiste, ogranicza prawa autorów. Ustawa rozróżnia dwa rodzaje "dozwolonego użytku": publiczny i osobisty.

Słuchaczy plików MP3 dotyczy użytek osobisty, umożliwiający korzystanie z utworów w celach prywatnych. Przepis ten nie precyzuje rodzajów utworów, których pracownik może używać. Nie ma więc przeszkód do stosowania utworów zapisanych w formacie MP3. Pracownik może korzystać z plików MP3 pod warunkiem, że korzystanie z nich ma charakter nieodpłatny. Istotny jest również warunek uprzedniego rozpowszechnienia utworów (art. 6 pkt 3 prawa autorskiego). Pojęcie to oznacza każdą formę publicznego udostępnienia, także umieszczenie dzieła w sieci w taki sposób, aby każdy miał do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym.

Autor jest specjalistą w zakresie prawa własności intelektualnej, radcą prawnym w Kancelarii Bukowski i Wspólnicy i członkiem Komisji Prawa Autorskiego