rys. B. Brosz

Biuletyn Informacji Publicznej (BIP) został powołany do życia Ustawą z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (DzU z 2001 r., nr 112, poz. 1198 ze zm.). Artykuł 8 ust. 1 tejże ustawy nazywa go enigmatycznie "urzędowym publikatorem teleinformatycznym [stworzonym] w celu powszechnego udostępniania informacji publicznej, w postaci ujednoliconego systemu stron w sieci teleinformatycznej".

Pod tym sformułowaniem kryje się nowy obowiązek jednostek sektora publicznego prowadzenia urzędowych stron WWW. W historii polskiego ustawodawstwa nie było dotąd aktu prawnego, który wyznaczałby tak oryginalne zadania państwa w sferze dostępu do informacji. Możemy je śmiało nazwać nowatorskim zarówno co do formy (np. informowanie obywateli drogą elektroniczną), jak i treści (przyznanie każdemu prawa do żądania informacji od podmiotów władzy publicznej).

Okazało się jednak, że teoretyczne założenie stworzenia systemu jednolitych urzędowych stron internetowych nie znalazło odzwierciedlania w praktyce. Wdrażanie BIP było i wciąż jest kojarzone wyłącznie z zadaniem natury technicznej, co sprawia, że uruchomienie publikatora spoczywa często wyłącznie na barkach informatyków.

Tymczasem BIP jest wyzwaniem nie tylko informatycznym, ale przede wszystkim organizacyjnym i prawnym. Jednak w tak kompleksowy sposób nie podchodzono do wdrażania Biuletynu już od samego początku funkcjonowania ustawy o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p).

Autor jest doktorem nauk prawnych, aplikantem radcowskim, pracownikiem Kancelarii Radców Prawnych T. Czapczyński, D. Górecki, I. Powązka s.c., współpracownikiem Centrum Badań Prawnych i Ekonomicznych Problemów Komunikacji Elektronicznej Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego.