Montaż i konfiguracja urządzeń nadawczo-odbiorczych bezprzewodowych linii optycznych trwa najwyżej kilka godzin. Fot. Materiały producenta

Linia optyczna (optolinia) to po prostu bezprzewodowe łącze wykorzystujące do swego działania modulowaną wiązkę laserową przesyłającą "w powietrzu" z dużą prędkością pakiety danych. Tego typu łącze laserowe działające w topologii punkt-punkt składa się z dwóch głowic nadawczo-odbiorczych, które montowane są na wspornikach, np. przymocowanych do ścian budynków, umożliwiających precyzyjne zestrojenie głowic podczas ich instalacji.

Krótki czas montażu i zestrajania sprawia, że optolinie są bardzo często używane nie tylko jako łącze światłowodowe w miejscach, gdzie nie ma możliwości położenia kabli, ale także jako tymczasowe łącza optyczne stanowiące alternatywę dla linii światłowodowych, np. na placach budów lub w terenie - do zapewnienia łączności komputerowej przy obsłudze imprez masowych, takich jak koncerty plenerowe czy zawody sportowe.

Wady i zalety

Podstawową zaletą bezprzewodowych technologii optycznych, nazywanych też często technologiami FSO (Free Space Optics), jest duża przepustowość łącza. Typowe instalacje pozwalają na dwustronną transmisję w trybie full duplex z prędkościami 100, 155, 622, 1200 i 2500 Mbit/s. Tego rzędu szybkości przesyłu danych nie są możliwe do osiągnięcia za pomocą łączy radiowych - bądź to ze względu na duże koszty budowy instalacji, bądź ograniczenia techniczne, w praktyce uniemożliwiające osiągnięcie transferu powyżej 1 Gbit/s. Wadą optolinii jest natomiast stosunkowo niewielki zasięg. Pozwalają one bowiem na przesył danych na odległość rzędu 800-1000 metrów. W większości wypadków jest to jednak odległość wystarczająca na potrzeby spięcia szybkim łączem sąsiadujących ze sobą urzędowych budynków.

Co ważne, bezprzewodowe łącza optyczne są praktycznie nieczułe na zakłócenia. Ani padający deszcz, ani śnieg, ani też przelatujący ptak nie są w stanie zerwać połączenia. Jak wykazują testy producentów, wykorzystywana w optoliniach wiązka jest na tyle szeroka, że przelatujący gołąb, sroka lub wróbel nie jest w stanie jej w całości przesłonić. Chwilowe problemy pojawiłyby się dopiero w momencie przelotu ptaka wielkości orła czy bociana, niemniej w tym wypadku przerwa nie byłaby zbyt długa, a utracone pakiety zostaną przez urządzenia nadawczo-odbiorcze przesłane powtórnie.

Kolejną istotną zaletą optolinii jest to, że ich instalacja nie wymaga żadnych licencji ani zezwoleń, a sam montaż urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz ich instalacja i konfiguracja trwają w sumie nie więcej niż kilka godzin. Istotne dla wielu urzędów może być również to, że podsłuchanie transmisji bez jej zakłócenia lub przerwania, o którym od razu będzie wiedział administrator sieci, jest praktycznie niemożliwe.

Oczywiście, optolinie mają też wady. Oprócz wspomnianej wcześniej ograniczonej do około 1000 metrów maksymalnej odległości ich działania największą wadą jest konieczność znalezienia stabilnego miejsca instalacji. Urządzenia nadawczo-odbiorcze nie mogą być instalowane na masztach, które mogą się chwiać pod wpływem wiatru.

[...]

Autor jest niezależnym dziennikarzem zajmującym się propagowaniem nauki i techniki.