Standardy metadanych wykorzystywane są przez biblioteki cyfrowe. Na przykład system dLibra gromadzi metadane opisowe w standardzie Dublin Core 1.1. Na stronach WWW osadzane są z kolei „tagi” w standardzie RDF.

Nie powinno chyba nikogo zdziwić, że w przypadku dokumentów urzędowych niezbędne jest ich dokładne opisanie. Równie ważne jak treść dokumentu są więc na przykład informacje o tym, kim są jego autorzy, kiedy powstał, a także jaki jest jego format. Rozporządzenie podpisane przez Jana Kowalskiego jest przecież nic nieważnym świstkiem papieru w przeciwieństwie do dokumentu podpisanego przez odpowiedniego ministra.

Dublin Core

Dla ujednolicenia opisu dokumentów powstało kilka różnych standardów opisu tzw. metadanych, czyli "danych o danych". Jednym z najbardziej znanych jest Dublin Core, tworzony od roku 2000 przez Dublin Core Metadata Initiative (http://dublincore.org/). Standard ten został uznany nawet przez ISO, stając się m.in. podstawą do opracowania rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 października 2006 r. w sprawie niezbędnych elementów struktury dokumentów elektronicznych (DzU nr 206, poz. 1517). Listę metadanych, które powinny opisywać dokumenty zgodnie z tym standardem, prezentujemy w ramce: "Standard Dublin Core". Dodać trzeba, że wymienione w Dublin Core elementy mogą występować w każdym dokumencie wielokrotnie, jeśli zajdzie taka potrzeba.

Object ID

Istnieją alternatywne standardy opisu dokumentów. Na przykład Object ID to standard gromadzenia i zapisu danych dotyczących dóbr kultury materialnej, które uległy zagubieniu, zniszczeniu lub zostały skradzione. Z założenia jest on zawężony do opisu dokumentów tworzonych w konkretnej dziedzinie i sprecyzowanym celu, nie jest więc tak uniwersalny, jak Dublin Core.

Object ID powstał we współpracy środowisk muzealnych i pośredniczących w sprzedaży dzieł sztuki z organami ścigania (np. FBI, Scotland Yard, Interpol), służbami celnymi, a także towarzystwami ubezpieczeniowymi i samymi właścicielami dzieł sztuki. Obowiązuje od 1997 r., jednak jego początki sięgają roku 1993. Od 1999 r. projektem zarządza charytatywna organizacja CoPAT, choć prawa do administrowania posiada ICOM (International Council of Museums). Standard jest uznawany i promowany m.in. przez UNESCO.

Opis dzieła sztuki przygotowany zgodnie ze standardem Object ID zawiera: typ obiektu (np. wazon, budynek), materiały i techniki, przy wykorzystaniu których powstało dane dzieło sztuki, wymiary obiektu, inskrypcje i znaczniki (np. numery seryjne, podpisy autorów), opis cech charakterystycznych dzieła, tytuł dzieła, temat, datę lub czas powstania, listę autorów dzieła oraz opis dzieła. Tak przygotowana charakterystyka obiektu może być uzupełniona przez odpowiednio wykonany materiał fotograficzny lub dodatkowe informacje, jak np. miejsce pochodzenia/odkrycia, obecny stan obiektu, miejsce przechowywania itp. Więcej na temat Object ID można przeczytać w dokumencie www.zabytki-tonz.pl/pliki/ObjectIDverPLl.pdf.

RDF dla sieci Web

Z kolei standard RDF (Resource Description Framework) powstał w celu opisywania zasobów sieci Web. Standard ten jest tak naprawdę językiem opartym na języku XML opracowanym przez konsorcjum W3C.

[...]

Autor jest absolwentem Politechniki Wrocławskiej, byłym redaktorem naczelnym miesięcznika "CHIP" i wieloletnim redaktorem tego pisma. Opublikował wiele artykułów z zakresu szeroko rozumianej tematyki komputerowej. Obecnie koncentruje się na działalności w zakresie sprzedaży treści w Internecie.