Niejednokrotnie trudno oprzeć się wrażeniu, że duża część czynności wykonywanych przez organy legislacyjne polega na wytwarzaniu przepisów, które mają na celu tylko dodawanie wyjątków. Bywa też, że nowe akty są tworzone po to, by wyjaśniać inne przepisy, które powstały, gdyż jeszcze inne normy nie były dość jasno sprecyzowane. Do takich wniosków prowadzi lektura ustawy z 4 września 2008 r. o zmianie ustaw w celu ujednolicenia terminologii informatycznej (DzU z 2008 r. nr 171, poz. 1056).

Głównym celem powstania nowelizacji jest wprowadzenie do systemu prawnego takich pojęć, jak "informatyczny nośnik danych", "dokument elektroniczny", "system teleinformatyczny" oraz "środki komunikacji elektronicznej". Wszystkie te terminy zostały wymienione w ustawie z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (DzU z 2005 r. nr 64, poz. 565 z późn. zm.). Skoro więc określenia te istnieją już od ponad dwóch lat w systemie prawnym, to po co komu ustawa ujednolicająca?

Ujednolicenie na ratunek

Po pierwsze, zabrakło praktycznego przełożenia przepisów, przez co prawa nie można stosować na co dzień. Skoro więc każda władza uważała, że nic się nie da zrobić, jeśli nie ma nowej ustawy, zaistniała konieczność wypełnienia luki w prawie - w tym celu powstała ustawa "ujednolicająca terminologię informatyczną" - która błąd ten częściowo naprawia.

W większości zmiany są zabiegami kosmetycznymi. Dowodem tego jest np. nowe brzmienie art. 130(1) § 3 kpc. Wcześniej artykuł ten skonstruowany był następująco: "Przepisy § 1 i § 2 stosuje się odpowiednio do pism, które powinny być wniesione na elektronicznych nośnikach informatycznych". Obecnie określa on, że: "Przepisy § 1(1) i § 2 stosuje się odpowiednio do pism, które powinny być wniesione na informatycznych nośnikach danych".

Podobne modyfikacje można zauważyć w art. 187(2) kpc.

[...]

Autor jest prawnikiem portalu Money.pl, wydawcą i redaktorem naczelnym czasopisma "Lege Artis". Publikuje teksty o tematyce prawniczej.