Elektroniczna skrzynka podawcza (dalej: esp) została po raz pierwszy wprowadzona w 2006 roku na mocy ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (DzU z 2005 nr 64, poz. 565, dalej: uinf, patrz: itwa.pl/uinf). Szczegółowym przepisem sankcjonującym tę metodę „przekazywania informacji w formie elektronicznej do podmiotu publicznego” było rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 września 2005 r. w sprawie warunków organizacyjno-technicznych doręczania dokumentów elektronicznych podmiotom publicznym (DzU nr 200, poz. 1651, patrz: itwa.pl/r05–1651). Dokument ten precyzował dodatkowo szereg wymogów technicznych, jakie musiał spełnić system teleinformatyczny przeznaczony do obsługi esp, a jednym z istotnych jego elementów był moduł szyfrujący HSM. Zakup odpowiedniego zestawu (sprzętu i oprogramowania) oznaczał zatem nie lada wydatek, dlatego też początkowo bardzo niewiele placówek decydowało się na inwestowanie w nowe technologie. Z uruchomieniem esp zwlekano też z innego powodu. Uważano bowiem, że ostateczną datą wprowadzenia nowego rodzaju skrzynki jest 1 maja 2008 r., co wynikało z art. 58 ust. 2 ustawy o podpisie elektronicznym.

Czas na zmiany

Niewielki stopień informatyzacji procesu obsługi pism wewnątrz urzędów oraz konieczność stosowania tzw. podpisu kwalifikowanego do sygnowania podań sprawiły, że uruchomione kilka lat temu elektroniczne skrzynki podawcze były praktycznie niewykorzystywane. Zachowawczą postawę wobec nowej metody komunikacji przyjęły praktycznie wszystkie placówki publiczne.

[...]

Autor jest redaktorem naczelnym miesięcznika „IT w Administracji”.