Wiele podmiotów publicznych prowadzi oprócz stron Biuletynu Informacji Publicznej także inne strony WWW, służące najczęściej promocji tych instytucji. Jednak utrzymywanie dwóch serwisów nie ułatwia pracy osobom je redagującym. Nie mówiąc już o tym, że wiele informacji po prostu się dubluje. Dlatego też sensowną propozycją wydaje się rezygnacja z dodatkowej witryny. Tym bardziej że przemawia za tym zasada pierwszeństwa bezwnioskowego uzyskiwania informacji publicznej wynikająca z art. 10 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (DzU z 2001 r. nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) - zwanej dalej udip. Statuujący ją przepis stanowi, iż "Informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek". Innymi słowy, zamieszczenie informacji na stronie BIP-u zwalnia podmiot z obowiązku udostępniania jej na wniosek.

Kiedy bez reklamy ani rusz

Przepis ten niewątpliwie upraszcza proces udzielania informacji publicznych, które cieszą się szczególnie dużym zainteresowaniem. Można je bowiem opublikować na stronie Biuletynu, unikając w ten sposób konieczności przygotowywania odpowiedzi na składane wnioski. Warto jednak zastanowić się, czy na pewno możliwe jest zaprezentowanie w BIP-ie wszystkich treści, które zamieszczone są w dodatkowej witrynie urzędu.

Aby odpowiedzieć na to pytanie, warto przypomnieć, które podmioty są zobowiązane do tworzenia urzędowego publikatora teleinformatycznego - prezentujemy je w ramce. Wszystkie te instytucje stosują rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia
18 stycznia 2007 r. w sprawie Biuletynu Informacji Publicznej (DzU z 2007 nr 10, poz. 68) - zwanego dalej rozporządzeniem o BIP-ie. Rodzi to pewną kłopotliwą konsekwencję. Ten akt prawny zakazuje bowiem zamieszczania reklam w Biuletynie. Może to bardzo skomplikować jego prowadzenie podmiotom, które zrezygnowały albo zamierzają zrezygnować z dodatkowego serwisu, w którym można przecież publikować swobodnie dobierane treści (a więc i reklamy). Oczywiście z perspektywy urzędu nie jest to szczególnie istotne ograniczenie. Trzeba jednak mieć na uwadze to, iż do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są nie tylko organy władzy publicznej, ale również podmioty prowadzące działalność gospodarczą. Są to np. przedsiębiorstwa państwowe, spółki handlowe z dominującym udziałem Skarbu Państwa i spółki komunalne. Jest oczywiste, że chcą one reklamować swoje produkty i usługi. W świetle § 11 ust. 2 rozporządzenia o BIP-ie nie mogą jednak tego czynić za pomocą strony podmiotowej Biuletynu.

Prawodawca nie przewidział wyjątku od tego zakazu. Wprawdzie w piśmiennictwie uznaje się, że zgodne z prawem jest zamieszczanie stawek usług przewozowych na stronach BIP-u (por. M. Bernaczyk, "Obowiązek bezwnioskowego udostępniania informacji publicznej", W-wa 2008, s. 304). Oczywiście prezentacja cen daje orientację w ofercie podmiotu i jest jednocześnie informacją o tym, na jakich zasadach działa przedsiębiorca będący podmiotem publicznym. Jednakże już zamieszczenie banneru reklamowego byłoby złamaniem § 11 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia. Tym niemniej, nawet w świetle tego poglądu zakaz reklamy jest dla przedsiębiorstw państwowych, spółek z dominującym udziałem Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego istotnym ograniczeniem. Może on również utrudniać reklamowanie usług i towarów sprzedawanych przez organizacje pożytku publicznego (np. klub sportowy działający na gminnym stadionie) i organizacje samorządu zawodowego wykonujące zadania publiczne, które jednocześnie prowadzą działalność gospodarczą (np. uzyskują wpływy z reklam na strojach zawodników lub w czasopismach wydawanych przez te podmioty). Z tego właśnie powodu podmioty te nie powinny rezygnować z prowadzenia prócz strony Biuletynu dodatkowej witryny.

Reklama reklamie nierówna

Kiedy mówimy o kwestii zakazu reklamy w urzędowym publikatorze, nie można pominąć dopuszczalności zamieszczania w tym miejscu reklamy społecznej i politycznej. Zgodnie z art. 4 pkt 6 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (DzU z 1993 nr 7, poz. 34 z późn. zm.) reklamę stanowi "każdy przekaz, niepochodzący od nadawcy, zmierzający do promocji sprzedaży albo innych form korzystania z towarów lub usług, popierania określonych spraw lub idei albo osiągnięcia innego efektu pożądanego przez reklamodawcę, nadawany za opłatą lub inną formą wynagrodzenia". Takie rozumienie tego terminu obejmuje również reklamę społeczną i polityczną. Podobnie szerokie znaczenie pojęcia reklamy przywołują także niektórzy prawnicy.

[...]

Autor jest prawnikiem. Zajmuje się prawnymi aspektami informatyzacji publicznej i ochrony zdrowia. Jest współautorem komentarza do ustawy o podpisie elektronicznym.